Македонија - повеќекратна личност?

Веќе 15 години нашата држава се одѕива на две имиња - уставното и „привременото“. При конституирањето во 1944 се изведуваа две химни. Две химни се интонираа и на конституирањето на првото повеќепартиско Собрание во 1991. Славиме два национални празника и три Илиндени. На јавните манифестации се веат различни национални знамиња. Веќе укажав дека јавното прославување со повеќе „национални“ македонски знамиња може да се толкува како симптом за идентитетска криза на нацијата, како симптом за „нарушување на повеќекратна личност“.
Деновиве, продолжуваме да манифестираме уште поизразени симптоми на „повеќекратна личност“, како во внатрешната, така и во надворешната политика. Премиерот и претседателот на Република Македонија почнаа да се однесуваат како политички идентитети на засебни државни ентитети. Обајцата ја претставуваат Република Македонија, но како различни субјекти. Како да имаат сосем независна и самостојна перцепција, претстава и размисла во однос на политичкото минато, сегашноста и иднината на државата.
Си спомнувам, кога „психијатрите“ од ЕУ ни дијагностицираа недостаток на консензус и политички дијалог, некои реагираа токму како пациентот со „повеќекратна личност“: „Докторите велат дека имам повеќекратна личност, но ние не се согласуваме со тоа“. Паметам, кога го критикуваше извештајот на ЕУ за прогресот во 2006, Боцевски тврдеше дека кај нас има политички дијалог и дека Македонија треба да побара дообјаснување од ЕУ што подразбираат под „политички дијалог“. Во една пригода, Груевски ја прогласи за погрешна тезата дека нема политички дијалог, укажувајќи дека политички дијалог има во парламентот. И како вицепремиер, Боцевски продолжи да ги минимизира забелешките на евроамбасадорот Ерван Фуере во однос на недостигот од политички дијалог, лоцирајќи го недостигот исклучително во Собранието.
Затоа, една од првите демократски лекции што ни ги одржа Фуере на почетокот на учебната година е дека политичкиот дијалог не подразбира само воздржување од бојкот на институциите на системот. По којзнае кој пат тој укажа дека политичкиот дијалог е неопходен за обезбедување натпартиски консензус за сите прашања поврзани со процесот на евроинтеграции. Според Фуере, не станува збор само за дијалог помеѓу партиите туку и со другите сектори во општеството, особено со граѓанското општество, кое честопати воопшто и не беше консултирано при „штанцањето“ на законите.
По наглувистичките реакции на нашите политичари, и европарламентарците почнаа да не' потсетуваат дека во ЕК сите одлуки се носат со консензус до кој се доаѓа преку политички дијалог и усогласување. И од Брисел се гледа дека тука нема политичка клима на меѓусебна доверба и соработка, неопходна за дијалог и градење консензус. Наместо затоплување на односите, нашите политички лидери влегоа во „лоша бесконечност“ од меѓусебни обвинувања и престрелки, со поттекст - кој е вистински Македонец, а кој предавник на националните интереси.
Дури и по загрижувачките предупредувања на Рен дека недоволно цврстиот политички дијалог продолжува да продуцира политичка нестабилност, премиерот и претседателот не вложија дополнителни напори за усогласување на државните ставови. Останавме без изграден консензус и за едно од клучните прашања во нашата надворешна политика - спорот со Грција. Така, наместо да манифестираат единствен политички субјект кој ќе го застапува постигнатиот национален консензус во преговорите, нашите главни политички претставници создаваат имиџ за Република Македонија како земја претставувана од „Доктор Џекил и Мистер Хајд“.

Нарушувањето на повеќекратна личност е идентитетско нарушување, и третманот обично се состои во „реконектирање“ на идентитетите на засебните алтер ега во единствен функционален идентитет. Во моментов, како да има две дисконектирани републики - СДСМ-овска Македонија и ВМРО-вска Македонија, кои можат да се добијат на два различни броја. Напати, Македонија се однесува како познатиот пациент со две дисконектирани хемисфери кој истовремено, со левата рака ја гушкал саканата, а со десната ја туркал со намера да ја отфрли.
Нереални се нашите очекувања дека ќе го подигнеме нивото на политички дијалог со ЕУ и Грција, без претходно да го подигнеме нивото на политички дијалог во Македонија. Такво нешто не е можно ако со едната рака го гушкаме политичкиот дијалог, а со другата го отфрламе. Препораката на Фуере дека „не може да има никакво оправдание за отфрлање на дијалогот“ треба симултано да се почитува од обете политички „хемисфери“. Колку за споредба, независно од жестината на претседателската кампања во САД, и Обама и Мекејн апелираа на подигнување на нивото на политички дијалог. Мекејн дури и потенцираше: „...ќе ги третирам моите противници со респект и ќе барам и тие да ме третираат со респект“.
Меѓусебното почитување е предуслов како за политички дијалог, така и за „фузирање“ на идентитетите на засебните алтер ега во единствен функционален идентитет. По фазата на негација на симптомите, и по долги и макотрпните сеанси на тема „политички дијалог“, преминавме на декларативно афирмирање на политичкиот дијалог. Сега, на прашањето „Дали се чувствуваш излекуван?“, пациентот Македонија експресно одговара „Апсолутно. Ние никогаш не сме се чувствувале подобро.“
Вистинското закрепнување од политичките трауми од идентитетското нарушување ќе настапи дури кога ќе се надмине расколот помеѓу СДСМ-овската и ВМРО-вската Македонија и лажната дилема „или ве-ме-ро или ес-де-ес“! Нема да бидеме повеќекратна личност кога ќе престанеме да се одѕиваме на две имиња и ќе постигнеме натпартиски консензус за веење едно национално знаме, прославување еден национален празник и повеќегласно пеење на една национална химна.

Православието и сексот

Еве неколку цитати од еден преведен текст објавен во „Премин“, каде што се објаснува демонската природа на сексот:
„Значи, мораме да кажеме директно и отворено: сексот во сите свои манифестации го лишува човекот од вечниот живот и од Бога.“
„Сексот ја уништува човечката личност, тој ја ослабнува човековата волја, го прави роб на страстите, сличен на кораб на отворено море за време на бура, кој ја загубил контролата и сецело се нашол во власта на брановите. Сексот го разорува човечкиот морал.“
„ Последица на сексот не е раѓање, туку убивање на деца. Поради тоа сексот по својата природа е неприроден и суров. Сексот ја уништува почитта на луѓето едни кон други и кон самите себе. Сексот и развратот го унижуваат човековиот живот до задоволување на мрачните инстинкти кои живеат некаде на дното на потсвеста, притоа вештачки деформирани.“
„Сексот чии пропагатори и заштитници во значителна мерка се книжевноста и уметноста создадени во последните два века, човековиот живот го прават всушност бесмислен, сив и досаден. (...) во сексот кој се култивира, кој се прикажува речиси на сите телевизиски канали и кој се впил како нечистотија во човечкиот живот, нема ништо благородно и радосно, туку напротив има толку многу понижувачко и вулгарно! Тука доаѓа до исклучување на свеста, исто како за време на употреба на дрога и алкохол, а потоа човекот доживува период на внатрешна опустошеност и одвратност кон себеси. И тука, исто како кај алкохоличарите, се појавува зависност од отровот на овој грев и доаѓа до постепена деградација на личноста на духовно и душевно, па дури и на телесно ниво.“
„Телевизорот е непријател кој се прикрал во куќата и кој треба да го исфрлиме со шутирање. (...) оние коишто гледаат соблазнителни телевизиски емисии секојдневно ја нарушуваат заповедта не прави прељуба.“
„Развратот и сексот се посветување на семето на ѓаволот и тоа не е проста слика или символика. Сексот и развратот се атрибути на црната магија, со гревот на развратот се завршуваат празниците на сатанистичките секти. Демоните се собираат на смрдеата на блудот, како гаврани кои слетуваат на трупот. Затоа сексот и развратот се сила која го демонизира светот, тоа е онаа страшна опасност на која сме заборавиле или пред која намерно се затвораат очите за да не се види нејзиниот вистински, одвратен образ.“
Од текстот: НЕ ПРЕЉУБОДЕЈСТВУВАЈ!, Толкување на Седмата Божја заповед: Архимандрит Рафаил (Карелин)

Оче наш...

Македонија – 2008.
Се разболел наставникот по изборниот предмет „Нашата татковина“.
Немало кој друг да го замени, па го заменила наставничката по веронаука.
Часот започнал со молитвата:

„Македонијо наша,
која си во Библијата,
да свети сонцето Твое,
да дојде пак Кралството Твое,
да се признае името Твое,
како на небото, така на земјата.
Македонските производи (со сметки патриотски) дај ни ги денес,
и не простувај им на непријателите наши,
како што не им проштаваме на нашите кодоши,
и не воведувај не во искушение да пиеме пиво после 19.00,
но избави не од лукавиот Грк,
Зашто Твое е Кралството Античко
и Александар и Славата куќна
во вечни векови.
Амин

Другиот ден се разболел наставникот по информатика.
Немало кој друг да го замени, па го заменила наставничката по веронаука.
Пред да ги вклучат компјутерите, децата требало да ја кажат молитвата:

„Ubuntu наш, кој си на хард дискот,
Да свети логото твое,
Да се множат апликациите твои,
Да биде волјата твоја,
Како on-line, така и off-line,
Систему наш бесплатен подигни се денес,
И прости ни ги рестартирањата наши,
Како што му простувавме на Windows за паѓањата негови,
И не воведувај не во искушение,
Но избави не од лукавиот Microsoft,
Зашто Твоја е мрежата
И софтверот отворен за вечни векови,
Амин

Ем жртви, ем уапсени! Ем уапсени, ем слободни!

На 15 септември, денот на демократијата, МВР соопшти дека во акцијата „Питачење“ биле „спроведени“ „41 малолетни лица, затекнати за време на питачење“. Една куса изјава по повод акцијата „Питачење“, објавена во „Шпиц“ - Полициско решение за социјални проблеми?:
„Како проблематичен момент во целата ситуација е лишувањето од слобода на возрасните и децата кои питачат што е сосема непотребно кога се работи за прекршок, коментира магистерот по човекови права, Жарко Трајановски.
- Апсолутно не ми е јасно зошто лицата се лишени од слобода ако се работи за обичен прекршок. МВР нема одговор зошто е тоа така - вели Трајановски.
МВР, пак, вели дека приведувањето во полициска станица не е лишување од слобода, зашто лицата не се носат со лисици и не се ставаат во притвор, туку се задржуваат во станица не подолго од 12 часа.
- Оваа акција не е цел сама за себе, туку има за цел да им се овозможи на децата подобар живот и контрола - изјави портпаролот на МВР, Иво Котевски.“
Еве мој коментар за одговорот на МВР.
МВР упорно тврди - „приведувањето во полициска станица не е лишување од слобода“. Ем те апсат, ем ти викаат дека си слободен! А зошто не било лишување од слобода? – „...зашто лицата не се носат со лисици и не се ставаат во притвор, туку се задржуваат во станица не подолго од 12 часа.“ Ете зошто полицијата секогаш ставала лисици кога лишува од слобода. Според нив, ако не си носен со лисици, не си ни лишен од слобода. Според нив, ако не си „ставен во притвор“, не си лишен од слобода. Ако си „задржан“ во станица не подолго од 12 часа, не си лишен од слобода (?!?)
Но, да видиме што напишала Моника Маковеј, актуелниот советник на владата, што е лишување од слобода (го давам на англиски, затоа што официјалниот македонски превод е очаен):
„Deprivation of liberty will most obviously have occurred where a person is being forcibly kept in a police or prison cell but there are many other forms of confinement which can lead to Article 5 becoming applicable. Certainly this will be the case where, for example, a law enforcement officer – whether or not force is actually used – makes it clear that a person either cannot leave a particular place or is obliged to come with the officer to some other place. Thus it would cover a person being stopped in the street or being required to stay in a police station after having originally come there of his or her own free will. It is the existence of compulsion that is important (...) Moreover it is probably irrelevant that the person deprived of liberty is unaware of this fact; it is sufficient that he or she is no longer free to leave.“
Очигледно е дека 41 дете биле принудно, а не по своја волја однесени во полициска станица.
Од цитатот на Маковеј е очигледно дека кога некое лице е обврзано да дојде со службеното лице на некое друго место, станува збор за лишување од слобода „без оглед дали е или не е употребена сила“ (значи, без оглед дали се или не се употребени лисици како „средства на присилба“).
Според експертката Маковеј, доволно е лицето „веќе да не може слободно да замине“, за да стане збор за лишување од слобода! Никаде не вели, „да не може слободно да замине по 12 часа поминати во полиција“.
Пред да продолжи да лишува од слобода деца, заради „социопатолошка појава“, и пред да негира дека приведувањето е лишување од слобода, поарно е МВР да ја консултира Моника Маковеј што значи „лишување од слобода“.
Гледам, МВР поднесува кривични пријави за Запуштање и малтретирање на малолетно лице: „Со казната од став 1 [затвор од три месеци до три години] ќе се казни родител, посвоител, старател или друго лице кое присилува малолетно лице на работа што не одговара на неговата возраст и физичка сила или од користољубие го наведува на питање или на вршење други дејствија што се штетни за неговиот развиток.“
Ако децата се жртви на кривично дело „Запуштање и малтретирање на малолетно лице“, тогаш насловот на акцијата „Питачење“ е тотално промашен.
Кога децата се жртви не треба да се апсат, туку да се згрижуваат!

ЕУ - комплетен водич за политичари

„Досетливите луѓе читаат водичи за идиоти“ - тврди издавачката групација „Пингвин“, рекламирајќи ја својата популарна едиција „Водичи за идиоти“. Откако претставникот на ЕУ потврди дека „македонските граѓани не се глупави, тие се интелигентни“, некоја наша издавачка куќа час поскоро треба да објави „ЕУ - комплетен водич за идиоти“. Најверојатно, интелигентниот „Водич за идиоти“ нема да падне во рацете на нашите политичари, поради нивниот хроничен недостиг на проникливост и смисла за хумор. Затоа, решив да поработам на книга со наслов „ЕУ - комплетен водич за македонски политичари“! Којзнае, можеби нашите политичари ќе почнат да ги разбираат пораките од ЕУ ако им бидат упатени на јазик за нив поразбирлив. Така, наместо користење на неразбирливи термини како „аки“, „бенчмарк“, „супсидијарност“, одлучив да пишувам за „Десетте ЕУ-заповеди“. Оти, повеќето наши претставници во „храмот на демократијата“ претпочитаат поучување за „живот вечен“, наместо за вредностите на кои се темели ЕУ.

1. „Јас сум ЕУ, твојот врховен приоритет, да немаш никакви други политички приоритети освен мене“. Поглавје што се занимава со физичката, политичката и културната географија на ЕУ. Несомнено, нашите политичари се географски дезориентирани. Никако да сфатат дека граничиме со ЕУ на југ (Грција) и исток (Бугарија). Никако да сфатат дека на ЕУ-композицијата можеме географски да и' се приклучиме само преку грчкиот и бугарскиот вагон. Треба да им биде објаснето дека „Европа“ не е само шестата месечина на Јупитер, туку и божица од грчката митологија, според која е именувана ЕУ. Треба да им биде објаснето дека името „Европа“ метафорички се поврзува со зборовите „интелигентен“ или
„широкоумен“, а не со зборовите „тврдоглав“ и „малоумен“.

2. „Не почитувај ги лажните идоли, туку Копенхашките критериуми“. Да им влезе в глава на политичарите дека главна задача им е да градат демократски институции, а не цркви, музеи или споменици на Александар Велики, Скендербег, Крали Марко, Итар Пејо или Тарзан... Поклонувањето пред лажните идоли нема да не' приближи кон ЕУ, туку градењето систем во кој ќе владее правото, ќе се заштитуваат човековите права и во кој ќе функционира конкурентна пазарна економија без „патриотски“ фискални сметки.

3. „Не користи го напразно спорот за името со Грција“. Да научат политичарите дека ЕУ настанала како резултат на надминување на конфликтите и споровите меѓу најблиските соседи, и тоа по пат на преговори и меѓусебна соработка. Поентата на првичната заедница за јаглен и челик, според Роберт Шуман, била да се превенира идна војна помеѓу Франција и Германија. Оттаму, самото постоење на долгогодишен меѓународен спор помеѓу една земја кандидат за ЕУ и една земја членка на ЕУ е спротивно на духот и принципите врз кои е изградена Унијата.

4. „Работи на ЕУ-агендата шест дена во неделата, а седмиот ден не давај никакви националистички изјави“. Бездруго, следењето на ЕУ-агендата подразбира воздржување од какви и да е националистички или ксенофобични изјави. Идејата за унификација на Европа потекнува токму од насушната потреба за избегнување на екстремните форми на национализам, кои го разурнаа континентот во двете светски војни.

5. „Не убивај за време на избори, не кради гласови и не лажирај!“ Да се потсетат „свештениците“ од нашиот „храм на демократијата“ дека слободните и фер избори се нешто свето за ЕУ, многу посвето од рејтингот на политичарите. Идејата на „слободни и фер“ избори е неспоива со политички закани со насилство и политичка употреба на какво и да е насилство. На изборите се бројат гласовите на граѓаните, а не загинати и повредени граѓани, полнети и искршени гласачки кутии и број на испукани куршуми.

6. „Негувај ги политичкиот дијалог и консензус. Не врши бојкот на парламентот и политичка прељуба!“ Прво, политичарите треба да научат дека зборовите „политички“ и „дијалог“ се од грчко потекло и дека подразбираат заеднички разговор за општото добро. Второ, дека отфрлањето на дијалогот или бојкотирањето на парламентот и другите институции се симптоми на политичка незрелост. Трето, дека негувањето на духот на консензус и оставањето на тесно-партиските интереси настрана е предуслов за политички напредок кон ЕУ. Најпосле, и клучните одлуки на ЕУ, како што е одлуката за прием на нови членки, се донесуваат по пат на консензус.

7. „Не кради и не гази ги човековите права во борбата против крадците!“ Борбата против организираниот криминал и корупцијата не смее да биде оправдување за прекршување или ограничување на човековите права, кои се дел од копенхашките критериуми.

8. „Не сведочи лажно, особено не за напредокот кон ЕУ!“ Накусо, на лагата и' се кратки нозете, особено ако е кусо чергичето. Кога ЕУ тврди дека критериумите и стандардите не се исполнети, политичките тврдења дека сме изеле три-четвртини од питата бурек се обично јадење бурек.

9. „Не лакоми по историјата и не посакувај ја територијата на својот ближен!“ Кусата историја на ЕУ почнува од 1945 година наваму, со цел честите и крвави територијални војни помеѓу соседите да останат како дел од предисторијата. Ако сакаме да станеме дел од кусата историја на ЕУ, треба да ја оставиме зад нас долгата крвава предисторија.

10. „Љуби го ближниот сосед свој!“ ЕУ е резултат на макотрпна изградба на добрососедски односи, а не на политика на (екви)дистанцирање од соседите. Европската перспектива не се храни со поттикнување омраза, ниту со непријателска пропаганда кон кој и да е сосед. Накусо, ЕУ е симбол за надминување на меѓународната омраза и ривалство во Европа како основа за траен мир. Европската перспектива подразбира надминување на споровите со соседите врз основа на принципите и вредностите на ЕУ.

Каде сте „Македончиња“?

Додека армијата од „карирани“ шкотски килтови ги исцрпуваше алкохолните залихи на нашиот главен град, армијата од македонски обожавателки почна да си го поставува глобалното прашање во врска со „Хајлендерите“: што се крие под карираните „сукњи“? Пред да се обидеме да дадеме каков и да е одговор, не е лошо да предупредиме: Љубопитноста ја убива мачката, независно од тоа колку животи и преостанале!
Доколку прашањето се постави за шкотските војници, одговорот е недвосмислен. Под килтовите на шкотските војници не се крие ништо, затоа што војничките правила строго забрануваат носење на било што друго под килтот. Впрочем, за тоа сведочи и легендарната фотографија од 2004 г., проследена со наслови „Кралицата открива што има под килтот“. Кога во улога на командант на вооружените сили британската кралица се фотографира со добитниците на медали од Ирак, полковникот кој седи веднаш до неа дава очебиен одговор на прашањето со „ненамерно“ подигнување на неговиот килт.
Според едно научно истражување, 69 проценти од неуниформираните килтоносци одговориле дека не носат ништо под килтот. Дали бројката 69 е случајна или не, е прашање на кое треба да даде одговор некое идно истражување за сексуалните афинитети на Шкотите. Како и да е, „Тартаните“ и „килтовите“ сигурно немало да бидат толку популарни во Шкотска, доколку нивното носење не било најстрого забрането од страна на Англичаните во далечната 1746 година. Наместо да го уништи бунтовничкиот национален дух на „Хајлендерите“, и да ги асимилира со „Низинците“, иритирачката забрана само го интензивирала нивното чувство на посебност проследено со гордиот чин на носење на „машките сукњи“. Сепак, килтот станува симбол на националниот (а со време и на сексуалниот идентитет) на сите Шкоти дури во 19 век, особено откако кралицата Викторија почнува да ги облекува своите деца во килтови.
Пред да го му го поставите прашањето „Што носиш под твојот килт?“ на некој „Тартанец“, треба да знаете дека прашањето е родово-чувствително. Според шкотските традиции, ако прашањето го постави некоја девојка, може да ги добие следниве одговори од расположените Шкоти: „Колку ти се топли дланките?“, „Мојата шкотска гордост“, „Кога денот е добар, кармин“ или пак - „Добрите девојки не прашуваат, ама лошите девојки откриваат сами!“ Ако прашањето го постави машко, може да чуе: „Исто како и ти, само поголем“, „Гајди, сакаш да дуваш?“ или „Карминот на сестра ти“.
За жал, Македонците слабо ги познаваат своите вековни традиции. Тоа може да се види и од еден веб-коментар на фамозниот повик на Шеќеринска до Груевски, за време на изборната кампања: „Биди јунак, како што велиш дека си, немој да бегаш од женски фустан“. Еден збунет читател забележува: „Како да има „машки фустан“, па му појаснува да не бега од „женски“.“
Ете колку не си ги познаваме традициите и идентитетот. Набраното здолниште – фустан, од бело ткаено волнено платно, е дел од машката народна носија. Ако не ми верувате мене, прочитајте што велат етнолозите за носиите од Кавадарци и Прилепско: „Карактеристичен облековен елемент на машката летна носија е ткаена волнена скутина украсена со прави, хоризонтални шарки, која се носи само кога се работи во поле“; „Специфичност на носијата од овој регион е употребата на скутина - унечка, како составен дел на машката носија.“ Според една сомнителна прилепска легенда, скутина-унечка почнала да се носи од времето на Крале Марко, кој налутен од неактивноста во војувањата на своите војници, на сите им дал по една скутина, зошто се бореле како жени. Меѓутоа, повеќето од претставите за Александар Велики и за славните војници од неговата фаланга укажуваат дека тие храбро се бореле токму во своите машки фустанчиња.
Така, иако ја добивме битката со Шкотите на фудбалските терени, битката на културен план целосно ја изгубивме. Шкотските килтови, тартани и гајди на градскиот плоштад ни одржаа вистинска лекција како се чува и брани националниот и сексуалниот идентитет. Македонските машки фустани, народни везови и гајди никаде ги немаше да си ги „одмерат“ силите со шкотските.
Да се надеваме дека „Агенцијата за млади и спорт“ ќе ја поправи грешката на нашето гостување во Шкотска, и дека правилно ќе ги воспита навивачите гордо да носат машки мини фустанчиња и да свират на гајда, негувајќи го традиционалниот македонски идентитет. Да се надеваме дека навивачите од „Комити“ и „Фаланга“ исто толку гордо ќе не претстават во земјата на килтовите и гајдите, како што тоа го направија Шкотите во Скопје. Којзнае, можеби и тамошните девојки ќе почнат да се прашуваат „Што носат Македонците под нивните мини фустанчиња?“

Дебата за веронауката

По оддржаната дебата во „Точка“ на тема „Дали воведувањето на веронаука како изборен предмет ќе придонесе за унапредување на човековите права?“, дадов и изјава за BBC на мекедонски. Изјавата е пренесена во текстот „Расправа за веронауката“, каде што можат да се прочитаат изјави и на другите учесници на дебатата.
За време на дебатата се повикував на заклучоците на Европскиот суд за човекови права од пресудата HASAN AND EYLEM ZENGİN v. TURKEY:
„...државата, при исполнувањето на преземените функции во врска со образованието и учењето, мора да се грижи информациите или знаењето вклучени во наставните програми да бидат пренесувани на објективен, критички и плуралистички начин, овозможувајќи им на учениците да развијат критички ум кон религијата (...) во смирена атмосфера лишена од каков било прозелитизам. На државата и е забрането да спроведува цел на индоктринација кој може да се смета како непочитување на религиозните и философските убедувања на родителите.“
Дали нашата веронаука ќе им помогне на учениците да развијат критички ум кон религијата?
Дали веронауката поттикнува прозелитизам (преобратување)?
Дали со веронауката државата спроведува цел на индоктринација?

Непријателска кампања против Грција и ЕУ

Во претходната колумна Ѕвездени ЕУ-патеки предупредив дека не би ме изненадило ако од утре се подзасили отворената кампања против ЕУ. Тоа и се случува, од највисоко ниво: „Груевски: До кога ЕУ ќе ја толерира Грција?“ (А1)
Во сличен стил и Боцевски: „...не смееме да заборавиме дека Р. Македонија, во почетокот кога беше основана како држава, ја виде ЕУ во своето најдобро светло – тоа е Бадинтеровата комисија, што врз основа на реални заклучоци заклучи дека земјата заслужува членство. Но, Р. Македонија веднаш потоа ја виде ЕУ и во своето најлошо светло, кога една мала, европски демократска држава, беше принудена со Лисабонската декларација да го промени своето име.“ (Интервју на вицепремиерот за евроинтеграции Боцевски за Дојче Веле)
Како прво, Бадинтеровата комисија никогаш не заклучила дека земјава заслужува членство во ЕУ! Таа и препорача на Европската комисија да ја признае, притоа истакнувајќи дека употребата на името „Македонија“ не имплицира територијални претензии кон друга држава.
Да потсетиме, тогаш нашиот министер за надворешни работи испраќаше писма уверувајќи ги политичарите на ЕУ дека Македонија ќе се воздржи од каква и да е непријателска пропаганда против соседната земја која е членка на ЕУ. Но, тоа не се случи.
Како второ, врз основа на барањето на „поранешната Југословенска Република Македонија“ да биде признаена како независна држава, во Лисабонската декларација ЕУ „изрази подготвеност да се признае таа република во рамките на постојните граници согласно нивната декларација од 16 декември 1991 год. под име кое што нема да го вклучува терминот Македонија“. Значи, Република Македонија не беше „принудена“ да го промени своето име. И тогаш, а и сега, самата прифати да комуницира со ЕУ и ОН како „поранешната Југословенска Република Македонија“. Никој не не тераше да се осврнуваме кога не нарекуваа така. Да потсетиме, приемот во ОН го прославувавме како „историска победа“. На тоа не потсетува и
Денко Малески: „Значи, тогаш големите сили одлучија. Добро, ќе ги турнеме во ОН и ќе им го залепиме ова привремено име. Нашите политичари напишаа дека ние не се согласуваме, ама го прифативме тоа оти тоа беше едно големо остварување за Македонија - да влезе во една меѓународна организација.“
Во меѓувреме, некои работи се променија, некои останаа исти. И во 1992 г. (пред да не примат во ОН) ЕУ не нарекуваше „поранешната Југословенска Република Македонија“, а така не нарекува и сега!!! Очигледно, и на Боцевски не му пречи кога Оли Рен го именува како заменик премиер на „поранешната Југословенска Република Македонија“. Инаку, зошто не му го каже тоа во лице, на прес конференција, ако има достоинство, интегритет, и „политички р'бет“?
Уште една порака е непроменета од 1992. И сега ни порачуваат да се откажеме од непријателската пропаганда кон нашиот ЕУ сосед. А ние упорно продолжуваме со непријателската кампања против Грција и ЕУ.
Во полза на сопствената штета!

Фали ме усто...

Може им оди економија, ама или не им оди математика, или пак се тапа географија:

Зоран Ставрески: „Македонија според условите за водење бизнис е најдоброрангирана од сите земји во Југоисточна Европа“ (71-во место) (Најдобри во регионот)

Зоран Ставрески: „Бугарија е рангирана подобро од нас, на 45-то место.“ (Најдобри во регионот)

Ако Бугарија е подобро рангирана од нас, како може да сме „најдоброрангирана од сите земји во Југоисточна Европа“? Од кога Бугарија (45), Романија (47) и Словенија (54) не припаѓаат во Југоисточна Европа?

Владата има малку поинаква информација:

„Република Македонија е рангирана подобро скоро од сите земји во регионов - од Албанија (86), Црна Гора (90), Србија (94), Грција (96), Хрватска (106), Црна Гора (90), БиХ (119) и Словенија (54).“ (Македонија 71. на листата Doing business)

Како може да сме подобри од Словенија, кога таа е 54-то место, а ние 71-во? Од кога 71 е подобар пласман од 54?

И кој ќе го објасни парадоксот: како тоа „најдобрата во регионот“, „...има меѓу најмалите економски порасти во регионот“ (Дуинг бизнис со празни џебови)?

Со сила веронаука не бидува

„Ние сме католици, но нашето дете воопшто не се интересира за религија. Се прашувам, од каде знаел и со кое право професорот по веронаука уште на првиот час го посочил моето дете како католик, друго дете како протестант, а другите како православни. Сега сите му велат: „ти си католик, ти си католик...“ како да е тоа престап или дијагноза. Се чувствува обележан, а не знае ни што значи католик, ни протестант ни православен. Детето е истрауматизирано.“ (Дневник, Веронауката ги распнува децата)
Уште пред година и пол, во постот Веронаука за човекови права?, предупредив:
„...верското образование во основните училишта не може да придонесе за изградба на систем на вредности чиј темел се почитувањето на човековите слободи и права, еднаквост, толеранција... Напротив, историјата на религиите покажува дека религиозните догми се извор на нетолеранција, дискриминација, социјално исклучување и непочитување на елементарните разлики.“
Потсетувам и на заклучокот: „Доколку во изготвувањето на програмите за верско образование не бидат вклучени и експерти за човекови права, лесно може да се случи верското образование во основните училишта да придонесе за изградба на систем на вредности чиј темел се непочитувањето на човековите слободи и права, нееднаквост и нетолеранција.“
Уште еднаш се прашувам: кој ќе не' спаси од спасителите што проповедаат дека веронауката ни е единствен спас? (Ајнштајн веронаучник?)